الهی به من ان ده که ان به

كه توشه اي جز توكل ندارم.
- الهي! !از دردم خرسندم كه درمانش توئي.
- الهي! داراتر از من كيست كه تو دارائي مني.
- الهي! توبه از گناه آسان است توفيق ده كه از عبادتمان توبه كنيم .
- الهي! واي بر آن كه در شب قدر فرشته بر او فرود نيامده با ديو همدم و همنشين گردد.
- الهي! اگر خدا خدا نكنيم چه كنيم و اگر ترك ما سوا نكنيم چه كنيم.
- الهي! شيدايي جانان را با حور و غلمان چه كار.
- الهي! تو را دارم چه كم دارم پس چه غم دارم.
- الهي! چه رسوايي از اين بيشتر كه كه گدا از گدايان گدايي كند .
- الهي! حرفهايم اگر مشوش است از ديوانه پراكنده خوش است.
- الهي! تن به سوي كعبه داشتن چه سودي دهد آن كه را دل به سوي خداوند كعبه ندارد.
- الهي! عاشق را ترك ما سواي معشوق عين فرض است كه يك دل و دو معشوق كذب محض است.
- الهي! در بسته نيست ما دست و پا بسته ايم .
- الهي! در شگفتم از كسي كه غصه خودش را نمي خورد و غصه روزيش را مي خورد.
- الهي! آنكه تو را دوست دارد چگونه با خلقت مهربان نيست .
- الهي! اگر بخواهم شرمسارم و اگر نخواهم گرفتار .
- الهي! خوشا آنان كه همواره بر بساط قرب تو آرميده اند.
- الهي! شكرت كه فهميدم كه نفهميدم .
- الهي! ، به رحمت رحمانيه ات نطقم داده اي ، به رحمت رحيميه ات سكوتم ده.
- الهي! كيست كه موفق به زيارت جمال دل آرايت شدو شيدايت نشد.
- الهي! خفتگان را نعمت بيداري ده و بيداران را توفيق شب زنده داري و گريه و زاري.
- الهي! كامم را به حلاوت تلاوت كلامت شيرين بدار .
- الهي! شكرت كه اين تهيدست پا بست تو شد .
- الهي! از خواندن نماز شرم دارم و از نخواندن آن شرم بيشتر.
- الهي! شكرت پير نا نشده استغفار كردم كه استغفار پير استهزاء ماند.
- الهي! ، واي بر من اگر دلي از من برنجد .
- الهي! چون دانستم ،نتوانستم !
- الهي! دانايي ده از راه نيفتم و بينايي ده كه در چاه نيفتم.
- الهي! دستم گير كه دست آويز ندارم و عذرم بپذير كه پاي گريز ندارم.
- الهي! !نگاه دار تا پشيمان نشويم و به راه آر كه سرگردان نشويم .
- الهي! تو بساز كه ديگران ندانند و تو نواز كه ديگران نتوانند .
- الهي!  همه از تو ترسند و عبدالله از خود ؛ زيرا كه از تو همه نيكي آيد و از عبدالله همه بد .
- الهي! بر عجز و بيچارگي خود گواهم و از لطف و عنايت تو آگاهم ؛ خواست ، خواست توست ، من جه خواهم ؟
- الهي! بيزارم از آن اطاعتي كه مرا به عجب آورد و بنده آن معصيتم كه مرا به عذر آورد .
- الهي! چون توانستم ، ندانستم و چون دانستم ،نتوانستم!
- الهي!د گر چه شب فراق تاريك است ، دل خوش دارم كه صبح وصال نزديك است.

عشق

عشق يعنی مستی و ديوانگی

                                    عشق يعنی با جهان بيگانگی

عشق يعنی شب نخفتن تا سحر

                                    عشق يعنی سجده ها با چشم تر

عشق يعنی سر به دار آويختن

                                    عشق يعنی اشک حسرت ريختن

عشق يعنی در جهان رسوا شدن

                                    عشق يعنی مست و بی پروا شدن

 

****************************

عشق يعنی سوختن يا ساختن

                                    عشق يعنی زندگی را باختن

عشق يعنی انتظار و انتظار

                                    عشق يعنی هرچه بينی عکس يار

عشق يعنی ديده بر در دوختن

                                    عشق يعنی در فراقش سوختن

عشق يعنی لحظه های التهاب

                                    عشق يعنی لحظه های ناب ناب

 

*****************************

عشق يعنی سوز نی ، آه شبان

                                    عشق يعنی معنی رنگين کمان

عشق يعنی شاعری دل سوخته

                                    عشق يعنی آتشی افروخته

عشق يعنی با گلی گفتن سخن

                                    عشق يعنی خون لاله بر چمن

عشق يعنی شعله بر خرمن زدن

                                    عشق يعنی رسم دل بر هم زدن

عشق يعنی يک تيمّم، يک نماز

                                    عشق يعنی عالمی راز و نياز

 

*****************************

عشق يعنی با پرستو پر زدن

                                    عشق يعنی آب بر آذر زدن

عشق يعنی چون محمد پا به راه

                                    عشق يعنی همچو يوسف قعر چاه

عشق يعنی بيستون کندن به دست

                                    عشق يعنی زاهد اما بُـت پرست

عشق يعنی همچو من شيدا شدن

                                    عشق يعنی قطره و دريا شدن

عشق يعنی يک شقايق غرق خون

                                    عشق يعنی درد و محنت در درون

عشق يعنی يک تبلور يک سرود

                                    عشق يعنی يک سلام و يک درود

جنون عشق

به نام جنون عشق

چه مي شد که مرزي نبود
براي نثار محبت
و انسان کمال خدا بود چرا نه
چه مي شد که نبض گل سرخ
طپش هاي هر قلب عاشق
وعشق آخرين حرف ما بود چرا نه
چه مي شد که دست من و تو
پل محکم عشق مي شد براي تمامي دنيا
و دنيا پر از شوق پروانه ها بود
و جنگل رهاورد گل دانه ها بود
چرا نه چرا نه
چه مي شد که اندوه ما را
شبي باد همراه مي برد
و فردا هوايي دگر داشت
گل مهرباني به بر داشت
چه مي شد که خواب گل ناز
به روياي ما رنگ ميزد
و رويا همان زندگي بود
چرا نه چرا نه
و دل شيشه غصه بر سنگ ميزد
چه مي شد که انسان عاشق
دلش پروانه مي شد
و دنيا پر از بال بود چرا نه
وبا عشق مي ماند با عشق مي خواند
چه مي شد که انسانکمال خدا بود
چرا نه چرا نه
چه مي شد بلوغ ستاره
فضاي شب تيره زندگي را
پر از شعر خورشيد مي کرد
چه مي شد فروغ سپيده
کوير همه آرزوي ما را
گلستاني از عشق و اميد مي کرد
چه مي شد که هو هوي مرغ شباهنگ
دل صخره و کوه را آب مي کرد
و دريا حريم غم و غصه هاشو
گذرگاهي از عشق مهتاب مي کرد
چرا نه چرا نه

 

تنها

بی هيچ

عريان و تهی

در پس واژه های پوسيده

که آوار می شود در من مدام و مدام

هراس بی پايان تنهايی

درياب مرا که بی تو هيچ تر می شوم

لحظه لحظه در خويش

اغاز بی پایان یک اغاز

من آبادي نمي خواهم خرابم كن خرابم كن
بسوزان شعله ام كن در دهان شعله آبم كن
 خوشا آن شب كه با آهي بسوزم هستي خود را
خدايا تا گريزم زين تن خاكي شهابم كن
به نعمت نيستم مايل خداي خانه را خواهم
مرا گر عاشق صداق نمي داني جوابم كن
اگر جنت بود بي تو و گر دوزخ بود با تو
ز جنت ها گريزانم به دوزخ ها عذابم كن
ز شرم تنگدستي مي گريزم از تهي دستان
مرا اي دست قدرت يا بميران يا سحابم كن
دلم خواهد بسوزم تا به عالم روشني بخشم
تو اي مهر آفرين در برج هستي آفتابم كن
پس از مرگم تو اي افسانه گو سوز نهانم را
ببر در قصه ها افسانه ي صدها كتابم كن

من آبادي نمي خواهم خرابم كن خرابم كن
بسوزان شعله ام كن در دهان شعله آبم كن
 خوشا آن شب كه با آهي بسوزم هستي خود را
خدايا تا گريزم زين تن خاكي شهابم كن
به نعمت نيستم مايل خداي خانه را خواهم
مرا گر عاشق صداق نمي داني جوابم كن
اگر جنت بود بي تو و گر دوزخ بود با تو
ز جنت ها گريزانم به دوزخ ها عذابم كن
ز شرم تنگدستي مي گريزم از تهي دستان
مرا اي دست قدرت يا بميران يا سحابم كن
دلم خواهد بسوزم تا به عالم روشني بخشم
تو اي مهر آفرين در برج هستي آفتابم كن
پس از مرگم تو اي افسانه گو سوز نهانم را
ببر در قصه ها افسانه ي صدها كتابم كن